Προφυλακιστέες κρίθηκαν η Παναγιώτα Ρούπα και η 25χρονη συνεργός της, οι αφού οδηγήθηκαν στην ανακρίτρια, προκειμένου να απολογηθούν για τα αδικήματα που τις βαραίνουν. Τα αδικήματα αφορούν τη συμμετοχή τους σε νέα τρομοκρατική οργάνωση και όχι στον “Επαναστατικό Αγώνα” τη συμμετοχή τους στον οποίο δεν αρνήθηκαν.
Θέμα έχει ανακύψει με το ανήλικο παιδί της Ρούπα μετά από μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε για αρπαγή ανηλίκου και στην οποία κάνει λόγο για ομηρία του εξάχρονου γιού της από τις αρχές οι οποίες αρνούνται να δώσουν το παιδί στη μητέρα της και την αδελφή της. Για το θέμα εξέδωσε ανακοίνωση τόσο το Υπουργείο Δικαιοσύνης όσο και η Εισαγγελία Πρωτοδικών της Αθήνας. Η Εισαγγελία τονίζει ότι ενεργεί για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του παιδιού και η αίτηση της αδελφής και της μητέρας της Π.Ρούπα θα κριθεί μετά την ολοκλήρωση της κοινωνικής έρευνας, όπως συμβαίνει συνήθως σ’αυτές τις περιπτώσεις.
Ζητήσαμε και τη γνώμη της ποινικολόγου Σύλβιας Πανά της δικηγορικής εταιρείας Ι.Ρόκας και Συνεργάτες, η οποία έχει χειριστεί στο παρελθόν ποινικές υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονταν, με κάποιο τρόπο, ανήλικο τέκνο και να τί μας είπε:
“Η προστασία του παιδιού από το επικίνδυνο οικογενειακό περιβάλλον αποτελεί τον μοναδικό παράγοντα έκδοσης της Εισαγγελικής Εντολής απομάκρυνσης. ∆ίδεται σε εξαιρετικά επείγουσες περιπτώσεις, εφόσον συντρέχουν οι λόγοι που αναφέρονται στο άρθρο 1532 του Αστικού Κώδικα (συνέπειες κακής άσκησης). Στη συνέχεια, μετά την έκδοση της Εισαγγελικής Εντολής, τα παιδιά παραπέμπονται στο Ειδικό Νοσοκομείο Παίδων το οποίο αν και είναι ακατάλληλος χώρος για την παραμονή των ανηλίκων, είναι υποχρεωμένο να φιλοξενήσει-νοσηλεύσει αυτά τα παιδιά έως ότου αποφασιστεί η αποκατάστασή τους.
Το πνεύμα και το γράμμα των άρθρων του Α.Κ. σε συνδυασμό και με το άρθρο 20 παρ.1 της Σύμβασης της Νέας Υόρκης, σύμφωνα με το οποίο το παιδί πρέπει να προστατεύεται και απέναντι στο οικογενειακό του περιβάλλον, συμπυκνώνεται στο άρθρο 1532 του Α.Κ. 4 σύµφωνα με το οποίο όταν επιβάλλεται από το συμφέρον του ανηλίκου, το δικαστήριο και ο εισαγγελέας, τον απομακρύνουν από το επιβαρυντικό περιβάλλον που ζει. Ειδικότερα σ’ό,τι αφορά στην εισαγγελική εντολή απομάκρυνσης αυτή δίδεται σε εξαιρετικά επείγουσες περιπτώσεις και εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις του πρώτου εδαφίου του άρθρου 1532 του Α.Κ. και συγκεκριμένα αν επίκειται άμεσος κίνδυνος για τη σωματική ή την ψυχική υγεία του παιδιού. Ο εισαγγελέας τότε δύναται να διατάσσει κάθε πρόσφορο μέτρο. Ο νομοθέτης παραχώρησε στον εισαγγελέα ένα κρίσιμο ρόλο παρέμβασης με λειτουργία τόσο διορθωτική όσο και παιδαγωγική. Ωστόσο, η απόφαση απομάκρυνσης προϋποθέτει την ενδελεχή κοινωνική έρευνα και ενδεχομένως την έγκαιρη ψυχολογική αξιολόγηση του ανηλίκου που ζει υπό ανώμαλες συνθήκες, εφόσον οι περιστάσεις επιτρέπουν να συμβεί κάτι τέτοιο πριν την απομάκρυνση.
Η επιλογή του πρόσφορου, κατά το νόμο μέτρου, όταν διαπιστώνεται κακή άσκηση της γονικής μέριμνας πρέπει να διέπεται από τις αρχές της προσφορότητας, της αναλογικότητας, αλλά και της ελάχιστης δυνατής επέμβασης. Λήψη απόφασης με βάση την αρχή της προσφορότητας σημαίνει την επιλογή μέτρου κατάλληλου για την αντιμετώπιση του κινδύνου, ενώ σύμφωνα µε την αρχή της αναλογικότητας τα διατασσόμενα μέτρα πρέπει να τελούν σε ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό ποιοτική και ποσοτική σχέση. Η αρχή της ελάχιστης δυνατής επέμβασης σημαίνει ότι η απομάκρυνση από το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να είναι η έσχατη επιλογή”.
