Γράφει η Εύη Φέτση*
Όταν στις 8 Σεπτεμβρίου με αφορμή το κλείσιμο κλείσιμο των καναλιών και το μέλλον των δημοσιογράφων που εργάζονται σε αυτά και θα μείνουν άνεργοι, ο Υπουργός Εργασίας κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, απαντώντας στην ερώτηση “Τί θα κάνουν οι άνεργοι δημοσιογράφοι” δήλωσε: “Ας φτιάξουν ιστοσελίδες”, συνειδητοποίησα πόσο απλό πράγμα φαντάζει στο μυαλό κάποιων ανθρώπων η δημιουργία ενός site. Και πως αυτό ίσως να εξηγεί λοιπόν την ευκολία με την οποία διάφοροι εκεί έξω δηλώνουν επαγγελματίες χώρων από τους οποίους έχουν υπάρξει στην καλύτερη περίπτωση απλά περαστικοί.
Σε μια εποχή που η εξειδίκευση κερδίζει όλο και μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς, είναι σχεδόν αστείο να θεωρείς πως επειδή έχεις ένα συμπαθητικό γούστο και σου αρέσει το shopping μπορείς να δηλώνεις fashion blogger ή πως επειδή ξέρεις να μαγειρεύεις μπορείς να γίνεις food blogger. Γιατί ναι μεν η Ελλάδα είναι η κατεξοχήν χώρα στην οποία ο καθένας είναι ότι δηλώσει, όμως το κοινό έχει αναπτύξει πια και αισθητήριο και άποψη, και αποδεικνύεται περίτρανα καθημερινά, πως μετά το πρώτο μπαμ, οι φούσκες σκάνε πιο γρήγορα από ποτέ και σχεδόν αυτόματα, ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι.
Γιατί είναι άλλο πράγμα να δηλώνεις – ή να θέλεις να γίνεις – κάτι, και άλλο να είσαι στην πραγματικότητα. Όπως είναι άλλο πράγμα να γράφεις μια άποψη – δικαίωμα το οποίο έχουμε και εξασκούμε όλοι μας- και άλλο η άποψη αυτή να έχει ένα βάρος και να καθορίζει trends και εξελίξεις.
Στον χώρο της γαστρονομίας ας πούμε, που πέρα από τεράστιο trend πια, είναι και το field of expertise του FnL, εδώ και μερικά χρόνια γέμισε το διαδίκτυο με μαγειρικά και γαστρονομικά sites και blogs. Δεν έχω τίποτα απολύτως εναντίον του concept γενικά, παρακολουθώ με πάθος διάφορους διεθνείς bloggers του χώρου και εκτιμώ αφάνταστα και ορισμένους από τους αντίστοιχους Έλληνες που προσπαθούν και καταφέρνουν με επιμονή, ταλέντο και μεράκι να μετατρέψουν το χόμπι ή το πάθος τους σε επάγγελμα. Αρνούμαι όμως να βάλω τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι. Δεν είναι food blogger όποιος μαγειρεύει κάτι στο σπίτι του και το ανεβάζει στο blog του ή τον καλούν σ’ενα εστιατόριο και θεωρεί υποχρέωσή του ν’αποθεώσει το φαγητό που τρώει επειδή τον κέρασαν. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ trend setters όσοι από την μια λιβανίζουν όλη μέρα τα παρεάκια τους και από την άλλη θεωρούν ή συχνά απαιτούν οι άνθρωποι του χώρου να σέβονται την άποψη τους.
Πίσω στην δημιουργία ενός site λοιπόν, δεν αρκεί μια πλατφόρμα που θα φιλοξενήσει το πόνημα σου και η φιλοδοξία ή η καλή σου διάθεση. Χρειάζεται ένα σοβαρό concept το οποίο θα έχεις σκεφτεί και θα είσαι σε θέση να υποστηρίξεις, χρειάζονται άνθρωποι με αποδεδειγμένη εμπειρία χρόνων στον όποιο χώρο που η άποψη τους έχει περάσει τις εξετάσεις του κοινού και έχει και αποδοχή και έρεισμα, χρειάζεται σοβαρότητα, εγκυρότητα, αντικειμενικότητα και σεβασμός στους αναγνώστες και την νοημοσύνη τους, χρειάζεται πρωτογενές content και όχι απλά αναπαραγωγή ειδήσεων και ύλης από αλλού, και το κυριότερο χρειάζεται η αποφασιστικότητα και η επιμονή να στηρίξεις το οικοδόμημα στα δύσκολα χωρίς να κάνεις εκπτώσεις και χωρίς να πέσεις στην παγίδα του λαϊκισμού. Πέρα και πάνω απ΄όλα όμως, πιστεύω πως χρειάζεται ειλικρίνεια. Να είσαι αυτό που “πουλάς” και όχι απλά να το υποδύεσαι.
Όταν αποφάσισα πριν μερικούς μήνες να ξεκινήσω το προσωπικό μου site, το Blond (con)fusion, δεν σας κρύβω πως είχα ένα άγχος για τον τρόπο με τον οποίο θα υποδέχονταν οι αναγνώστες μια ιστοσελίδα με προσανατολισμό στο ροζ και την θετική και ευχάριστη πλευρά της ζωής. Το αποτέλεσμα με έχει όχι απλά δικαιώσει, αλλά ενθουσιάσει. Σε μια εποχή που το “φτηνό” και το “λαϊκό” αποτελεί τον κύριο προσανατολισμό σε όλα τα επίπεδα και τις εκφάνσεις της ζωής μας, είναι σχεδόν ανακουφιστικό το ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον του κοινού για θέματα που έχουν να κάνουν με πράγματα που φαντάζουν- και είναι κιόλας- απαγορευτικά για τους περισσότερους από μας. Ταξίδια, ακριβά εστιατόρια, σπάνια κρασιά και πούρα, πολυτελή ξενοδοχεία, ρούχα επώνυμων σχεδιαστών, συλλεκτικά αξεσουάρ, κοσμήματα, και ούτω καθεξής. Κυρίως, με το joie και το art de vivre.
Φαντάζομαι πως είναι μια μορφή απόδρασης από μια δύσκολη καθημερινότητα και μαζί, μια υγιής αντίδραση σε όσα ζούμε. Γιατί μπορεί να έχουμε χάσει την δυνατότητα να κάνουμε πολλά από τα πράγματα που κάναμε κάποτε, όμως ευτυχώς διατηρούμε όλοι το δικαίωμα να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε για ένα καλύτερο και πιο όμορφο μέλλον.
*Η κυρία Εύη Φέτση ήταν επί πολλά χρόνια και δη κατά “τη χρυσή εποχή των περιοδικών” δημοσιογράφος lifestyle σε πλήθος εκδόσεων, στα μεγαλύτερα συγκροτήματα της εποχής. Είναι αρχισυντάκτης του FNL και εκδότης του Blonde Confusion.
