Δεδομένου ότι η Δημοκρατική Συμπαράταξη δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2015, μπορούμε να πούμε πως ο τίτλος “συντακτικό” για ένα συνέδριο (Αθήνα 9,84) μετά από δύο ολόκληρα χρόνια είναι από μόνος του μια αυτοκριτική. Μια έμμεση παραδοχή ότι το πρότζεκτ της συγκατοίκησης του ΠΑΣΟΚ με ό,τι απέμεινε από τη ΔΗΜΑΡ και με κάποιες κινήσεις πολιτών έμεινε λειψό και βασανίζεται από τις τυπικές παθογένειες του χώρου: αμφισβήτηση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, παλιές κόντρες προσώπων που θέλουν να παραμένουν ξένοι κάτω απ΄την ίδια (πολιτική) στέγη, γκρίνιες για τη γραμμή και το ποιος, τελικά, δικαιούται να τη χαράσσει.
Η πρόεδρος, που είχε κάποτε συγκριθεί με χαριτωμένο αυτοκινητάκι χαμηλού κυβισμού, έπαψε να είναι η συμπαθής, χαμογελαστή κόρη και τόλμησε να ασκήσει το ηγετικό δικαίωμα της: να επιλέξει μια στρατηγική για το κόμμα της, τη στρατηγική της επαναπροσέγγισης των χαμένων ψήφων, και να παραμείνει στην ηγεσία μέχρι να μετρηθούν τα αποτελέσματα της επιλογής της.
Στην ανακοίνωση-κάλεσμα του συνεδρίου άλλωστε βλέπουμε το πιο μοδάτο “προοδευτικό μεταρρυθμιστικό κέντρο” να γίνεται σάντουιτς ανάμεσα στον “δημοκρατικό σοσιαλισμό”, την “ανανεωτική αριστερά” και την “πολιτική οικολογία”, ιδεολογικούς προσδιορισμούς που προκαλούν ρίγη αποστροφής σε όσους κάποτε τους τίμησαν και τώρα τους ταυτίζουν με την τυχοδιωκτική βερσιόν του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι μάλλον πρόωρο να κάνουμε προβλέψεις για το συνέδριο. Όπως θα έλεγαν κι οι παλιότεροι, τα πρώτα στοιχήματα θα πέσουν μόλις μάθουμε ποιοι θα απαρτίζουν την ομάδα εργασίας που θα το προετοιμάσει. Ας το παραδεχτούμε όμως, μοιάζει με ξεκαθάρισμα. Κι εντάσσεται στη νέα στρατηγική που είναι ένα ρίσκο πολιτικό για το ΠΑΣΟΚ και προσωπικό για τη Φώφη Γεννηματά και που απαιτεί αποστασιοποίηση από παλιές επιλογές οι οποίες στηρίχθηκαν από κάποιους γενναία, σε δύσκολες εποχές. Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη (όχι τόσο τη ΝΔ) να διεκδικεί μια μερίδα κεντρώων ψηφοφόρων, στην πολιτική, όπως και στις σχέσεις, καμιά φορά, για να διεκδικήσεις κάτι πρέπει συχνά να απαρνηθείς καθαρά κάτι άλλο. Το ζύγισμα πάντως γίνεται στο τέλος της “μοιρασιάς”.
